Voor wie je nog niet goed kent: collega’s omschrijven jou als iemand bij wie samenwerken voelt als een strategieworkshop én een goed gesprek - menselijk, nieuwsgierig en sportief, iemand die vertrouwen geeft zonder over te nemen. Hoe zou jij jezelf omschrijven (professioneel én persoonlijk)?
Ik ben iemand die graag werkt en graag dingen in beweging zet. Ik gooi me echt in het project waar ik aan meewerk en ik zoek altijd naar de diepere motivatie: waarom doen we dit, en wat willen we ermee bereiken?
Daarnaast reis ik graag, niet om zoveel mogelijk musea af te vinken, maar om de sfeer van een regio op te snuiven - rondrijden, wandelen in steden, de cultuur begrijpen. En dat doe ik het best via eten: mijn vrouw en ik zijn beiden chef-kok, dus we gaan altijd op zoek naar lokale restaurants. Daar leer je een plek pas echt kennen.
“Alles hangt af van mensen. Als er iets misloopt, is dat uiteindelijk de verantwoordelijkheid van het management. En als het goed loopt, is dat de kracht van het team.”
Wat uit je vorige ervaringen neem je vandaag het meest mee in je rol als CEO bij AR-CO?
Alles hangt af van mensen. En ook van middelen, natuurlijk. Maar als mensen zich goed voelen, elkaar vinden en zich verbonden voelen met de organisatie, krijg je enorm veel gedaan. Als alles van ‘het management’ moet komen, loopt het meestal al stroef.
Ik hanteer daarbij een eenvoudige overtuiging: als iets fout loopt, is dat uiteindelijk de verantwoordelijkheid van het management. En als het goed loopt, is dat de kracht van het team. Management zet richting en creëert structuur, maar het echte verschil maken je mensen.
“Onze klanten zijn vooral architecten en ingenieurs. Wat mij het meest opvalt, is hoeveel complexiteit zij vandaag moeten beheren, terwijl ze in de keten vaak niet de sterkste partij zijn.”
Waarom AR-CO? Wat sprak je aan in het bedrijf (en in de bouwsector als context?)
De bouwsector is op zich een boeiende sector. Maar wat mij vooral aantrok aan AR-CO, is dat het een coöperatieve organisatie is. Ik geloof sterk in de kracht van gemeenschappen. In tegenstelling tot wat we nu het brute kapitalisme of het sterke individualisme kunnen noemen. Volgens mij kan je veel meer bereiken in een coöperatieve geest.
Dat is voor mij niet alleen een organisatievorm, maar bijna een overtuiging. Ik ben als amateur gefascineerd door politieke filosofie en hoe we onze maatschappij organiseren. En daarbinnen ben ik meer en meer overtuigd geraakt dat we te ver zijn doorgeslagen in puur individualisme. AR-CO is voor mij een kans om te bewijzen dat een coöperatieve geest écht werkt.
Je schreef ook een boek ‘Bedrijf op orde’: wat is één idee uit dat boek dat je vandaag écht helpt in je manier van leidinggeven?
Het kernidee is simpel: elk bedrijf werkt uiteindelijk volgens dezelfde basismechanismen en bedrijfssystemen - als je ze tenminste goed conceptualiseert. En je kunt pas managen of veranderen als je echt begrijpt hoe iets in elkaar zit.
Ik vergelijk het graag met een auto: omdat je ermee rijdt, kun je hem nog niet verbeteren. Daarvoor moet je weten wat er onder de motorkap gebeurt. In organisaties is dat net zo: veel mislukkingen ontstaan omdat men de werking van systemen onvoldoende begrijpt. Mijn reflex is dus altijd: eerst de fundamenten scherp krijgen, en dan pas veranderen.
Als je terugkijkt op je eerste jaar: wat was je mooiste moment (of meest trotse moment) met het team?
Als ik terugkijk op mijn eerste jaar, was de teambuilding voor mij het mooiste moment. We hebben daar echt samen de tijd genomen om AR-CO vorm te geven: niet alleen strategisch -waar willen we naartoe met het bedrijf? - maar ook cultureel: hoe willen we samenwerken en wat verwachten we van elkaar? En dat uiteraard gecombineerd met plezier en momenten samen.
Klassiek zou je misschien verwachten dat ik ‘mijn eerste dag’ of ‘de eerste raad van bestuur’ zeg. Maar net op die teambuilding voelde ik het, het sterkst: met deze mensen, en met hoe het team zich aan het vormen is, kunnen we echt iets neerzetten.
Wat heb je dit jaar het meest geleerd door gesprekken met professionelen in de bouwsector?
Onze klanten zijn vooral architecten en ingenieurs. Wat mij het meest opvalt, is hoeveel complexiteit zij vandaag moeten beheren, terwijl ze in de keten vaak niet de sterkste partij zijn. Ze spelen een centrale rol met veel verantwoordelijkheid - maar staan tegelijk onder druk van opdrachtgevers, aannemers en een groeiende regelgeving en administratie.
Dat heeft me bevestigd dat AR-CO meer moet doen dan verzekeren. We kunnen hen pas echt ondersteunen als we ook helpen om beschermingsmechanismen in hun dagelijkse praktijk te verankeren. En net daar zit de kracht van een coöperatie: sommige oplossingen kun je als individu moeilijk ontwikkelen, maar als community wél.
Ik zie ook een kloof: architectuuropleidingen leggen sterk de nadruk op creativiteit, schoonheid en techniek, maar minder op de praktische verantwoordelijkheid en de groeiende complexiteit van het beroep. Daar willen wij een rol in spelen.
“AR-CO is voor mij een kans om te bewijzen dat een coöperatieve geest echt werkt. Ik geloof sterk in de kracht van gemeenschappen.”
Als je de nieuwe strategie simpel moet uitleggen: wat zijn dé prioriteiten voor AR-CO de komende jaren?
‘Meer doen dan verzekeren.’ Concreet betekent dat: voorkomen vóór de schade er is. Architecten helpen om risico’s te beheersen in hun dagelijkse werking, zonder dat het telkens extra denkwerk of extra last wordt.
De realiteit is: de architect is vandaag niet alleen ontwerper, maar steeds vaker ook coördinator, documentalist en soms zelfs een soort verlengstuk van regelgeving. Dat vergroot de aansprakelijkheid. Wij helpen hen die risico’s structureel te beheersen, zodat er minder schadegevallen zijn, en zij hun beroep rustiger en sterker kunnen uitoefenen.
Wat betekent dat concreet voor klanten: wat gaan zij in 2026 het meest merken in onze aanpak of service?
Ze merken dat we tools bouwen die hun praktijk ondersteunen, dat we masterclasses en opleidingen aanbieden, en dat we intervisie- of uitwisselingsmomenten organiseren. We activeren de community van verzekerden en coöperanten zodat iedereen er beter van wordt.
Tools en begeleiding zijn belangrijk, maar het moet ook effect hebben. Als mensen het toepassen, moet dat zichtbaar worden in minder risico, en idealiter ook in voordelen binnen het verzekeringsproduct: bijvoorbeeld lagere premies of lagere franchises. Preventie en verzekering moeten elkaar versterken.
Wat wil je dat klanten voelen na contact met AR-CO?
Dat ze zich ondersteund voelen. En vooral: minder alleen in hun beroep.
En wat doe jij zelf om scherp te blijven (ritueel, gewoonte, ontspanning)?
Voor mij is het eigenlijk heel simpel: scherpte en productiviteit hangen vooral af van drie dingen: slaap, voeding en beweging. Daar probeer ik elke dag routines rond te bouwen. Niet ‘militair strikt’, maar wel consequent.
Ik sta meestal om vijf uur op. Dan maak ik tijd voor beweging: fitness of een wandeling. Daarna douche ik, maak ik me klaar en neem ik nog een half uur tot een uur om te mediteren. Pas dan start mijn werkdag.
Ook qua voeding hou ik het bewust eenvoudig. Ik eet zelden of nooit vlees, omdat ik merk dat dat mijn energie wegneemt, je hoeft het daar niet mee eens te zijn, maar voor mij werkt het. Alcohol drink ik doordeweeks bijna niet; in het weekend af en toe iets om te ontspannen, maar ook beperkt, om dezelfde reden.
’s Avonds probeer ik na zeven à acht uur niet meer te werken. Dan kies ik eerder voor ontspanning: lezen of podcasts beluisteren, vaak over politieke filosofie. Meestal lig ik rond negen uur in bed. En ja, ik wijk daar soms van af, als er een feest is bijvoorbeeld, maar ik merk het ook meteen wanneer ik die routine loslaat: te weinig slaap of te veel suiker, en mijn alertheid zakt de dag erna voelbaar.
Ik hecht veel belang aan structuur, maar niet in de betekenis van regeltjes. Voor mij zijn structuren vooral routines die je bijna vanzelf doet en die je energie stabiel houden. Dat geldt in een bedrijf, maar even hard privé.
Zelfs in mijn gezinsleven werkt dat zo: met mijn partner hebben we vaste momenten bijvoorbeeld een vaste avond om samen uit eten te gaan, en momenten waarop de kinderen erbij zijn. Dat zijn ankerpunten. Ze zorgen ervoor dat je lichaam en je hoofd rust krijgen, en dat je als mens, en dus ook als leider, stabiel blijft.
